Πούτιν από τη Λέσχη Valdai: «Το ΝΑΤΟ μας ανάγκασε σε πόλεμο – Ορατός ο κίνδυνος όπλων μαζικής καταστροφής

Σε μια δραματική προειδοποίηση για την πορεία της διεθνούς ασφάλειας και τις παγκόσμιες ισορροπίες προχώρησε ο πρόεδρος της Ρωσίας, Βλαντιμίρ Πούτιν, κατά τη διάρκεια της ομιλίας του στην ολομέλεια της 23ης συνόδου της Διεθνούς Λέσχης Συζητήσεων «Valdai». Ο Ρώσος ηγέτης επανέλαβε τη σταθερή θέση της Μόσχας σχετικά με τις αιτίες της σύγκρουσης στην Ουκρανία, υποστηρίζοντας απειλητικά ότι η χρήση όπλων μαζικής καταστροφής από τις μεγάλες δυνάμεις δεν μπορεί να αποκλειστεί.

🟢 Οι αιτιάσεις για το ΝΑΤΟ και την Ουκρανία Ο Βλαντιμίρ Πούτιν ισχυρίστηκε εκ νέου ότι η Ρωσία δεν ήταν αυτή που ξεκίνησε τις εχθροπραξίες, αλλά υποχρεώθηκε να παρέμβει στρατιωτικά προκειμένου να υπερασπιστεί τα συμφέροντά της. Σύμφωνα με τον ίδιο, η στρατιωτική επέκταση της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας σε εδάφη που η Μόσχα θεωρεί ιστορικά ρωσικά, σε συνδυασμό με τους σχεδιασμούς για δημιουργία στρατιωτικών βάσεων, έφεραν τη Ρωσία σε θέση άμυνας.

Παράλληλα, κατηγόρησε τις δυτικές δυνάμεις ότι ενθάρρυναν τον επιθετικό εθνικισμό και τη ρωσοφοβία στο εσωτερικό της Ουκρανίας, μετατρέποντας τη γειτονική χώρα σε εργαλείο πίεσης και αντιπαράθεσης απέναντι στη Ρωσική Ομοσπονδία.

🟢 Η υποχώρηση της δυτικής ηγεμονίας και η παγκόσμια ασφάλεια Αναφερόμενος στην αναδιάταξη του παγκόσμιου τοπίου, ο Ρώσος πρόεδρος σημείωσε ότι οι διεθνείς εντάσεις και οι συγκρούσεις είναι πολύ πιθανό να συνεχιστούν, καθώς η μετάβαση σε έναν πολυπολικό κόσμο δημιουργεί νέες φιλοδοξίες και αυξάνει την προθυμία ανάληψης ρίσκου. Ωστόσο, εξέφρασε την εκτίμηση ότι η κατάσταση σταδιακά θα σταθεροποιηθεί καθώς υποχωρεί η ηγεμονία των δυτικών κρατών.

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στην ανάγκη αποτροπής ακραίων σενάριων, τονίζοντας με εμφανή ανησυχία ότι κανείς δεν μπορεί να είναι βέβαιος πως οι ηγέτιδες δυνάμεις δεν θα καταφύγουν στη χρήση όπλων μαζικής καταστροφής.

Τέλος, ο Βλαντιμίρ Πούτιν υπογράμμισε ότι οι τρέχουσες εξελίξεις επιβάλλουν την άμεση προστασία της παγκόσμιας ειρήνης και της διεθνούς σταθερότητας. Όπως χαρακτηριστικά δήλωσε, η προτεραιότητα αυτή καθίσταται επιτακτική σε μια περίοδο όπου οι παλαιοί κανόνες του διεθνούς δικαίου έχουν παραμεριστεί, ενώ το νέο πλαίσιο κανόνων δεν έχει ακόμη διαμορφωθεί πλήρως.