Τι φταίει για το Χατζόγλειο; 13 χρόνια αναμονής σε ένα κτήριο-φάντασμα

 ΦΑΚΕΛΟΣ ΧΑΤΖΟΓΛΕΙΟ: Η «αιώνια» υπόσχεση που στοίχειωσε την Κατερίνη – 18 χρόνια ερείπιοΑπό τη διαθήκη του 1979 και το «έργο πνοής» του 2016 - τα βραβεία αρχιτεκτονικής του 2017 και το «υποδειγματικό σχέδιο», στην πλήρη εγκατάλειψη του 2026. Το χρονικό της προδομένης δωρεάς και οι λειτουργίες που δεν έγιναν ποτέ πράξη.

Το PieriaToday φέρνει σήμερα στο φως τη διαδρομή της ντροπής για το Χατζόγλειο Σχολείο. Ένα κτίριο-σύμβολο 2.767 τ.μ., που ο Θεόδωρος Χατζόγλου χάρισε στην πόλη, έχει μετατραπεί στο πιο ακριβό «κουφάρι» της Κατερίνης. Τα ντοκουμέντα που αποκαλύπτουμε δείχνουν ότι το «έργο πνοής» κατέληξε σε «έργο αναμονής», αποτελώντας πλέον το απόλυτο σύμβολο της αγνωμοσύνης απέναντι σε έναν Εθνικό Ευεργέτη.

 Το Προφίλ του Ευεργέτη: Ποιος ήταν ο Θεόδωρος Χατζόγλου


Για να αντιληφθεί κανείς την «ύβρη» που συντελείται σήμερα, πρέπει να κοιτάξει το ανάστημα του δωρητή. Ο Θεόδωρος Χατζόγλου δεν ήταν απλώς ένας εύπορος καπνέμπορος:

Προσφυγιά και Αγώνας: Γεννημένος το 1915 στη Σαμψούντα, έζησε τον ξεριζωμό και πολέμησε ως έφεδρος αξιωματικός στο Αλβανικό μέτωπο.


Οικονομικός Πυλώνας: Έχτισε από το μηδέν μια επιχείρηση που έδωσε ψωμί σε εκατοντάδες οικογένειες καπνεργατών της Πιερίας.


Αθλητισμός: Υπήρξε ο «πατέρας» του Πιερικού, πρωτοστατώντας στη συγχώνευση του 1961 και οδηγώντας την ομάδα στις μεγάλες δόξες της Α' Εθνικής.


Η Μεγάλη Δωρεά: Λίγο πριν φύγει από τη ζωή το 1979, με ιδιόχειρη διαθήκη, κληροδότησε το σπίτι και το εργοστάσιό του στο Δημόσιο. Το όραμά του; Να γίνει σχολείο και να φέρει το όνομά του.
 Το Χρονικό της Απαξίωσης: Μια Οδύσσεια 18 Ετών

Η Περίοδος της Ακμής (1999 - 2008)


Μετά από χρόνια δικαστικών εμπλοκών, το 1999 το κτήριο περνά στη Νομαρχία Πιερίας. Για μια δεκαετία, το Χατζόγλειο γίνεται η «καρδιά» της πόλης:

Στεγάζει το Κέντρο Λαϊκής Επιμόρφωσης και το Κέντρο Νεότητας.


Φιλοξενεί το ΚΑΠΗ, προσφέροντας στέγη και φροντίδα στους ηλικιωμένους.


Γίνεται πολιτιστικό κύτταρο με προβολές κινηματογράφου, θέατρο και συνέδρια.
Το «Σφράγισμα» και η Αρχή του Τέλους (2008)


Το 2008, το κτήριο σταματά να λειτουργεί. Η επίσημη αιτιολογία; Η ανάγκη στατικής ενίσχυσης και η προετοιμασία φακέλων για χρηματοδοτικά προγράμματα. Οι σκαλωσιές τοποθετούνται. Θα έμεναν εκεί για τα επόμενα 18 χρόνια.
Η Εποχή των «Μεγάλων Υποσχέσεων» (2016 - 2017)


Τον Οκτώβριο του 2016, η Π.Ε. Πιερίας ανακοινώνει την ένταξη του έργου σε πρόγραμμα επενδυτικών δαπανών.

Ο Διαγωνισμός: Προκηρύσσεται αρχιτεκτονικός διαγωνισμός ιδεών (προϋπολογισμού 15.000€).


Το Σχέδιο (2017): Παρουσιάζεται με θέρμη το πλάνο ανακαίνισης:

Ισόγειο: Κέντρο Πληροφόρησης και ΚΑΠΗ.


1ος Όροφος: ΚΕΔΔΥ και Γραφεία Σχολικών Συμβούλων.


2ος Όροφος: Γραφεία Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης.


3ος Όροφος: Αίθουσα πολλαπλών χρήσεων, φουαγιέ και εκθεσιακός χώρος.


«Πρόκειται για ένα έργο πνοής... ανοιχτό σε όλες τις ηλικιακές ομάδες», υπογράμμιζε η Αντιπεριφερειάρχης Σοφία Μαυρίδου. Εννέα χρόνια μετά, οι μόνες «ηλικιακές ομάδες» που συχνάζουν στο κτίριο είναι τα τρωκτικά.

Η Πραγματικότητα: Το μόνο έργο που υλοποιείται είναι η «κάλυψη προσόψεων» (24.800€). Αντί για ανακαίνιση, το κτήριο απλώς «ντύνεται» με δίχτυα για να μη φαίνεται η κατάρρευση.
 Το Πολιτικό Γαϊτανάκι (2020 - 2026)


Οι ερωτήσεις στο Περιφερειακό Συμβούλιο διαδέχονται η μία την άλλη, χωρίς αποτέλεσμα:

2020: Η Δέσποινα Χαραλαμπίδου καταγγέλλει «εικόνες ντροπής».


2021: Ο Χρήστος Γιαννούλης και η Γνωσούλα Χαϊλατζίδου ρωτούν γιατί δεν υπάρχει εξέλιξη μετά τον διαγωνισμό του 2017.


2021 (Μάιος): Η ανιψιά του Ευεργέτη, Νίκη Κλάγκα, στέλνει επιστολή-καταπέλτη. Αποκαλύπτει την απαξίωση της Π.Ε. Πιερίας: «Δεν είστε μηχανικός για να καταλάβετε».


2026: Ο Γιάννης Μυλόπουλος επανέρχεται, ζητώντας εξηγήσεις για τις ακυρωμένες διακηρύξεις και τον χαμένο χρόνο.

 Η Σημερινή Εικόνα


Σήμερα, οι σκαλωσιές που για μια δεκαετία έγιναν «ένα» με το κτήριο έχουν απομακρυνθεί. Όμως, πίσω από τους απογυμνωμένους πλέον και σημαδεμένους από το χρόνο τοίχους, η σιωπή παραμένει. Το Χατζόγλειο δεν παραδόθηκε ποτέ στους μαθητές, στους ηλικιωμένους ή στους καλλιτέχνες. Η απομάκρυνση των σκαλωσιών απλώς αποκάλυψε το μέγεθος της ακινησίας: ένα κέλυφος χωρίς περιεχόμενο, μια υπόσχεση που έμεινε στα χαρτιά.